Άρθρο του Βουλευτή ΠΑΣΟΚ Α΄ Θεσσαλονίκης κ. Γιάννη Μαγκριώτη στο Περιοδικό «ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ & ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ» και στην κ. Ραλλιώ Λεπίδου 31-10-08 Θέμα: «Η εισαγόμενη, με κοινοτικούς πόρους και δανειακή ανάπτυξη, έλαβε τέλος».

0
180

Η πτώση του τείχους του Βερολίνου έγινε η αφορμή για να μιλήσουν κάποιοι για το τέλος των ιδεολογιών και το τέλος της ιστορίας. Η πτώση της Wall Street ήτα το γερό χαστούκι της ιστορίας και η εκδίκηση της ιδεολογίας.

Όπως πίσω από το τείχος του Βερολίνου για 30 περίπου χρόνια κρυβόταν το φάντασμα της ιστορίας, έτσι και πίσω από τα golden boys, κρυβόταν οι νεκροθάφτες της οικονομίας.

Φάρσα και τραγωδία σε Ανατολή και Δύση. Θύματα πάντα και παντού οι πολλοί, οι αδύναμοι και οι λιγότεροι ισχυροί. Κερδοσκόποι και έμποροι των αξιών οι πρώτοι, κερδοσκόποι και έμποροι των τοξικών ομολόγων οι δεύτεροι.

Αυτοί που προκάλεσαν την τελευταία κρίση σε ένα μέρος του χρηματοπιστωτικού ιδρύματος των ΗΠΑ, είναι βέβαιο πως δεν έδιναν δεκάρα για την θεωρία της υπεραξίας του Μαρξ και το κόστος αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης.

Είναι βέβαιο όμως ότι αγνόησαν και τον Άνταμ Σμιθ και την ανάγκη διάχυσης μέρους του παραγόμενου πλούτου.

Αυτοί πίστευαν μόνο στον πλούτο. Στον πλούτο που δεν μπορεί να αναδιανεμηθεί γιατί είναι εικονικός. Δεν παράγεται ούτε από την πνευματική, ούτε από την χειρονακτική εργασία, ούτε από την επένδυση των κεφαλαίων. Είναι προϊόν της φαντασίωσης και της απάτης.

Φταίνε όμως οι χρυσοπληρωμένοι μάνατζερς και οι κάθε είδους σύμβουλοι «έξυπνων επενδύσεων»;

Φταίνε μόνο οι μέτοχοι των επενδυτικών κολοσσών και η δική τους απληστία;

Όχι φυσικά.

Φταίνε πρωτίστως οι κυβερνήσεις των χωρών, της διεθνούς κερδοσκοπίας.

Τον πρώτο ρόλο σίγουρα διεκδικούνε οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ, δεν είναι όμως άμοιρες ευθυνών οι κυβερνήσεις των ισχυρών ευρωπαϊκών κρατών και φυσικά «των αναδυόμενων οικονομικών γιγάντων», της Μόσχας του Πεκίνου και του Νέου Δελχί.

Η παρούσα κρίση, ήταν κρίση προαναγγελθείσα, γι αυτό και είναι κρίση, που μπορούσε γρήγορα να ελεγχθεί. Εκδηλώθηκε όμως προς το τέλος της παρατεταμένης προεκλογικής περιόδου στις ΗΠΑ, γι αυτό και κυβερνητικοί και οικονομικοί πρωταγωνιστές στις ΗΠΑ, προσπάθησαν να την κρύψουν. Προσπάθησαν να την κρατήσουν ελεγχόμενη μέχρι τις εκλογές. Ήξεραν πως η αποκάλυψη της θα ενίσχυε τον Μπάρακ Ομπάμα.

Ήξεραν πως η λύση της κρίσης θα ήταν διαφορετική, με μια νέα συντηρητική κυβέρνηση στις ΗΠΑ και διαφορετική από μια δημοκρατική.

Τους ξέφυγε όμως ο έλεγχος και σε λίγα εικοσιτετράωρα αποκαλύφθηκε η διεθνής απάτη και το κερδοσκοπικό παιχνίδι τους.

Άφησαν να πτωχεύσει η Lymann Brothers για να μοιραστούν το κόστος με τις άλλες χώρες. Από εδώ αρχίζει η δεύτερη πράξη της ιλαροτραγωδίας.

Οι νεόπλουτοι της Μόσχας, του Κόλπου και του Πεκίνου, ξαφνικά βλέπουν να χάνουν μεγάλο μέρος του δικού τους πλούτου, που δημιούργησαν κερδοσκοπώντας στις πλάτες των καταναλωτών, ιδιαίτερα των αναπτυγμένων χωρών, αλλά και από την κοινωνική εξαθλίωση των δικών τους πολιτών. Τότε οι δημοκρατικά εκλεγμένοι ηγέτες της γηραιάς ηπείρου άρχισαν τον κύκλο των διαβουλεύσεων. Κάθε εικοσιτετράωρο και μια σύσκεψη «κρίσιμη και καθοριστική», όπως τόνιζαν τα ΜΜΕ.

Τότε είδαμε ευρωπαίους ηγέτες να ξεχνούν δόγματα, σύμφωνα και συμφωνίες.

Τους είδαμε αυτά που ξόρκιζαν την μια ημέρα να τα επιλέγουν ως μέτρα σωτηρίας, την άλλη.

Κωλοτούμπες, πολιτικές και ιδεολογικές κάθε είδους. Ο καθένας όταν δεν εμφανιζόταν ως μάγος ή πρωταγωνιστής του αγώνα κατά του αόρατου εχθρού, κοίταζε να κρύψει την ανεπάρκεια της δικής του πολιτικής κάτω από τον μανδύα της διεθνούς κρίσης.

Στην δεύτερη κατηγορία συγκαταλέγεται και ο δικός μας πρωθυπουργός.

Πίστεψε πως μπορεί να ξαναβρεί ένα ισχυρό άλλοθι, για τα δικά του λάθη και τις κυβερνητικές ανεπάρκειες. Ο περασμένος Σεπτέμβρης τον τρόμαξε. Έχασε όλα τα άλλοθι που με ιδιαίτερη επιμέλεια καλλιέργησε τεσσεράμισι χρόνια.

Έχασε την ανοχή του κόσμου, που οριακά του δόθηκε στις περσινές εκλογές.

Οι πολίτες όμως θυμούνται, πως πέρσι τους έσυρε καταμεσής του Καλοκαιριού σε εκλογές, γιατί ήθελε να ετοιμάσει ένα προϋπολογισμό που θα απογείωνε την οικονομία και θα μοίραζε ευημερία παντού.

Αντί για αυτό όμως, ο κόσμος τον Αύγουστο, είδε νέους φόρους, είδε ακρίβεια και κερδοσκοπία παντού. Οι πολίτες, εδώ και δύο χρόνια βλέπουν, την επιδείνωση της οικονομικής και κοινωνικής τους θέσης.

Ξέρουν πως ο επόμενος χρόνος θα είναι ακόμη χειρότερος.

Τώρα πια και αλήθειες να λένε,, κανένας δεν τους πιστεύει, γιατί εκμεταλλεύτηκαν την μεγάλη εμπιστοσύνη που τους έδειξαν οι πολίτες και ειδικά ο πρωθυπουργός.

Δυστυχώς η ελληνική οικονομία, καλείται να αντιμετωπίσει την πίεση από την χρηματοπιστωτική κρίση χωρίς ισχυρές αντιστάσεις, χωρίς εφεδρείες.

Η οικονομική πολιτική που ακολούθησε μέχρι σήμερα η κυβέρνηση, διατήρησε υψηλή την δημοσιονομική αστάθεια. Επιδείνωσε τα διαρθρωτικά προβλήματα της οικονομίας, μείωσε την παραγωγικότητα και την εξωστρέφεια της.

Εξάντλησε τα κεκτημένα των προηγούμενων χρόνων, όταν δεν τα υπονόμευσε.

Μείωσε δραματικά την αγοραστική δύναμη των πολιτών και τους παραδίδει υπερχρεωμένους στις τράπεζες.

Η κυβέρνηση πληρώνει τους νεοφιλελεύθερους δογματισμούς της και την μικροκομματική της νοοτροπία. Δυστυχώς όμως το τίμημα είναι υψηλό και θα είναι υψηλότερο για την οικονομία και τους πολίτες.

Τα αναπτυξιακά εργαλεία είναι ακυρωμένα.

Η αγοραστική δύναμη των πολιτών σε κατάρρευση και ο δανεισμός των νοικοκυριών επιβαρύνεται.

Η τεχνητή ζήτηση που δημιουργούσε η στεγαστική και καταναλωτική πίστη, σε απόλυτη υποχώρηση και η απειλή των κατασχέσεων κρέμεται ως «δαμόκλειος σπάθη».

Η συνεχείς μειώσεις πόρων του ΠΔΕ, δεν επέτρεψαν το 2008 να είναι η χρονιά, όπου θα συναντιόταν η ολοκλήρωση του Γ΄ ΚΠΣ με την έναρξη του Δ΄ ΚΠΣ.

Δηλαδή η χρονιά της μεγάλης ανάπτυξης και ευημερίας.

Αντί αυτού, το 2008 είναι χρονιά της πιο μεγάλης υποχώρησης και το 2009, όπως το έχει σχεδιάσει η κυβέρνηση, θα είναι χρονιά ολικής οικονομικής υποχώρησης και κοινωνικής εξαθλίωσης.

Φυσικά θα ακουγόταν ως αστείο να μιλάμε για ιδιωτικές επενδύσεις, εγχώριες και διεθνείς.

Το 2009 θα είναι χρονιά ύφεσης και τα φαινόμενα του στασιμοπληθωρισμού θα είναι έντονα.

Η εισαγόμενη, με κοινοτικούς πόρους και δανειακή ανάπτυξη, έλαβε τέλος.

Υπεύθυνη για αυτές τις εξελίξεις, είναι η κυβέρνηση.

Η διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση, θα ρίξει βαριά την σκιά της στη χώρα μας, γιατί βρίσκει την οικονομία σε ακινησία. Η υπονόμευση της ήταν εσωτερική.

Χρειάζεται άμεσα δραστική αλλαγή πολιτικής.

Αυτή την αλλαγή μπορεί να την δώσει μια άλλη κυβέρνηση, με διαφορετικό προσανατολισμό και επιλογές.

Αυτή την αλλαγή, προετοιμάζουμε στο ΠΑΣΟΚ, πάνω στις κατευθύνσεις που διατύπωσε στη ΔΕΘ ο Γιώργος Παπανδρέου. Αυτή την αλλαγή θα φέρουμε.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ