ΑΡΘΡΟ Γιάννη Μαγκριώτη για τον Αγγελιοφόρο της Κυριακής και το δημοσιογράφο κ. Πεταλίδη Φ.

0
181

Υπευθυνότητα και συνεργασία από τα κόμματα ζητούν οι πολίτες.

 

Μπορεί η περίοδος των επώδυνων περικοπών μισθών και συντάξεων και επιβολής φόρων να έχει κλείσει, όμως η ύφεση μιας επταετίας που ξεκίνησε από το 2008, πριν δηλαδή εκδηλωθεί η κρίση, έχει συρρικνώσει  δραματικά τον παραγωγικό ιστό της χώρας, έχει καταστρέψει εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις απασχόλησης και έχει οδηγήσει στην απόγνωση τουλάχιστον το 1/3 των πολιτών της χώρας.

Η ανατροπή αυτών των δεδομένων, μπορεί να γίνει σταδιακά μόνο εάν υπάρξουν ορισμένες προϋποθέσεις, διαφορετικά η κρίση θα παρατείνεται και οι οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις θα είναι ακόμη πιο αρνητικές.

Οι προϋποθέσεις αυτές είναι  η πολιτική σταθερότητα, ανεξάρτητα ποιος θα είναι στην κυβέρνηση, η συνεργασία με τους Ευρωπαίους Εταίρους και η συγκρότηση και η υλοποίηση ενός εθνικού σχεδίου ανασυγκρότησης της χώρας.

 Όποιο κόμμα πιστεύει και διακηρύσσει πως κατέχει την απόλυτη αλήθεια, και έχει εύκολες και ευχάριστες συνταγές επιτυχίας, δεν λέει την αλήθεια. Οι πολίτες αυτό το γνωρίζουν και στην πλειοψηφία τους δείχνουν μεγαλύτερη ωριμότητα , από ότι κόμματα και κομματικές ηγεσίες, ανεξάρτητα τι ψήφισαν στις τελευταίες εκλογές και τι θα ψηφίσουν στις επόμενες.

Τα κυβερνητικά κόμματα, γνωρίζουν πως οι πολιτικές τους αντοχές είναι οριακές και οι αναπτυξιακές διακηρύξεις τους δεν έχουν αντίκρισμα. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης γνωρίζουν,  πως τα συνθήματά τους, δεν πατούν στην πραγματικότητα.

Οι παραγωγικές δυνάμεις και οι εργαζόμενοι για να συστρατευθούν πρέπει να νιώσουν την ελάχιστη σιγουριά για την επόμενη μέρα, διαφορετικά δεν θα υπάρξουν επενδυτικές πρωτοβουλίες, ούτε υποστήριξη των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων, ιδιαίτερα στο κράτος.

Αντί για όλα αυτά, οι πολίτες παρακολουθούν μία αδιέξοδη και ισοπεδωτική σύγκρουση μεταξύ των κομμάτων, αλλά και μέσα στα ίδια τα κόμματα. Η κοινωνία με εξαντλημένα τα αποθέματα αντοχής της, δεν μπορεί να χτίσει την αναγκαία αυτοπεποίθηση που θα την βγάλει μπροστά για να ξεπεράσει την κρίση.

Ο επιχειρηματικός κόσμος, οι εργαζόμενοι και οι άνεργοι, ακούνε καιρό τώρα,  πως απορροφώνται κοινοτικοί πόροι,   αναπτυξιακά και κοινωνικά αποτελέσματα όμως δεν βλέπουν. Ακούνε  για την ολοκλήρωση της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, με δημόσιους πόρους, αλλά δεν βλέπουν την χρηματοδότηση των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών. Ακόμη δεν έχουν ξεχάσει τα συνθήματα για τις περιφερειακές εκλογές και τις προτάσεις ανάπτυξης, που πρόβαλαν οι παρατάξεις, που  φυσικά ούτε είδαν, ούτε βλέπουν μετά τις εκλογές. Δίπολα ή τρίπολα συνεργασίας ανακοινώνονται ή υπαινίσσονται, αλλά όλα εξαντλούνται σαν πυροτεχνήματα, γιατί έχουν μόνο επικοινωνιακό περιεχόμενο.

Για να αποφύγει η χώρα την όξυνση της πόλωσης και της αντιπαράθεσης, πρέπει  να αναγκαστούν τα κόμματα να μιλήσουν με μεγαλύτερη ειλικρίνεια και να αναζητήσουν τον ρεαλιστικό δρόμο των συνεργασιών. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με την αλλαγή του εκλογικού νόμου.  Ένας αναλογικότερος εκλογικός νόμος, με μείωση της πριμοδότησης του πρώτου κόμματος από 50 έδρες σε 30, είναι αρκετός για να προσγειώσει τις ηγεσίες των κομμάτων στη δύσκολη πραγματικότητα της χώρας.

Είναι εμφανές ότι η ηγεσία της Ν.Δ με το περιεχόμενο του ανασχηματισμού και τις υποσχέσεις των νέων υπουργών, προετοιμάζει τη συσπείρωση της εκλογικής της βάσης, για να «αντέξει μια αριστερή κυβερνητική παρένθεση», όπως πιστεύει. Από την άλλη πλευρά η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, παρασυρμένη από τις σχετικές δημοσκοπικές και εκλογικές επιτυχίες, υπόσχεται σχεδόν τα πάντα στους πάντες. Ξεχνά πολύ εύκολα πως μία από τις βασικές ιδεολογικές ιδρυτικές του αρχές είναι οι συνεργασίες των κομμάτων, με  προγραμματική σύγκλιση, όπως πραγματικά αποτυπώνονται οι συσχετισμοί στην κοινωνία και όχι όπως διαμορφώνουν πολωτικά, πλειοψηφικά, εκλογικά συστήματα. Πιστεύει πως η οργή και η αγανάκτηση των πολιτών, που είναι η ίδια που στρέφει μερίδα τους στα ακροδεξιά και νεοναζιστικά κόμματα, είναι αρκετή για να του δώσει κοινοβουλευτική αυτοδυναμία και ανοχή για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Η συγκρότηση του  Εθνικού Σχεδίου ανασυγκρότησης της χώρας, όπως και ανάλογων περιφερειακών, είναι αυτό που έχει ανάγκη η χώρα, είναι αυτό που θα καταστήσει τα κόμματα υπεύθυνα και θα συγκροτήσει σταθερές κοινωνικές και πολιτικές πλειοψηφίες. Το ΠΑΣΟΚ, ο χώρος της μεταρρυθμιστικής σοσιαλδημοκρατίας, όπως και ο ευρύτερος μεταρρυθμιστικός χώρος, αυτούς τους στόχους πρέπει να προτάξει και μέσα από αυτούς να χτίσει τη νέα δημοκρατική μεταρρυθμιστική παράταξη. Οι προσωπικές αντιπαραθέσεις και  οι αντιπαραθέσεις συμβόλων, αντιστρατεύονται αυτόν τον στόχο και το οδηγούν στην πλήρη απαξίωση.

Ανάλογη πρέπει να είναι η στάση και των άλλων κομμάτων και κινήσεων του δημοκρατικού μεταρρυθμιστικού χώρου, όπως καταγράφηκαν στις πρόσφατες εκλογές. Οι «εξ’ αποκαλύψεως αλήθειες» που προβάλλουν δεν επαρκούν  για να αποτελέσουν στέρεο έδαφος προεκλογικών και μετεκλογικών συνεργασιών, ακόμη χειρότερα θα σαρωθούν από τον αδιέξοδο μικρό δικομματισμό.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ