ΓΙΑΤΙ ΖΗΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ

0
99

Η Ελλάδα με εισήγηση του Ανδρέα Παπανδρέου το 1994 και ομόφωνη απόφαση του ελληνικού κοινοβουλίου αναγνώρισε την γενοκτονία των ποντίων και ζήτησε την αναγνώριση από την διεθνή κοινότητα και την Τουρκία.

Αργότερα το κοινοβούλιο αναγνώρισε και την γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, ενώ ιστορικά θεωρούνται ανάλογοι και οι διωγμοί των Ελλήνων της Ανατολικής Θράκης και της  Ανατολικής Ρωμυλίας.

Η Ελλάδα δεν ζητά την αναγνώριση για εκδίκηση, ούτε επιδιώκει άλλα πολιτικά και υλικά οφέλη, το μόνο που ζητά είναι η αναγνώριση των εγκλημάτων από την τότε Τουρκική ηγεσία και τα τουρκικά ένοπλα τμήματα, διαχωρίζοντας την συμπεριφορά της μεγάλης πλειοψηφίας του Τουρκικού λαού, που ζούσε ειρηνικά με τους Έλληνες τους Αρμενίους τους Εβραίους και τις άλλες εθνικές και θρησκευτικές μειονότητες της καταρρέουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η αναγνώριση είναι η ηθική δικαίωση των θυμάτων και θα φέρει την λύτρωση της Τουρκίας και των Τούρκων από ιστορικά εγκλήματα που φορτίζουν και σήμερα τις σχέσεις των δυο χώρων.

Μόνο έτσι θα δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις ειλικρινών σχέσεων και καθολικής συνεργασίας, που θα βοηθήσει την ανάπτυξη και την ευημερία και των δυο χωρών και θα προσφέρει και σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή.

Η Τουρκική ηγεσία πράττει το ακριβώς αντίθετο, ειδικά τα τελευταία χρόνια, προκαλώντας τους Έλληνες, αφού όχι μόνο δεν αναγνωρίζει τα εγκλήματα, άλλα δηλώνει περήφανη γιαυτα και έτοιμη να τα επαναλάβει.

Η χώρα μας πρέπει να συνεχίσει τις προσπάθειες για την ειρήνη και την συνεργασία στην περιοχή και να είναι πάντα σε ετοιμότητα για αποτροπή κάθε επιθετικής ενεργείας.

Η εθνική ενότητα, η συνεργασία για την έξοδο από την πολύπλευρη κρίση, η λογική ενίσχυση της αμυντικής της δύναμης και οι ισχυρές της συμμαχίες κυρίως της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, άλλα και με τις χώρες της ανατολικής Μεσογείου, είναι οι βασικές προϋποθέσεις της εθνικής ασφάλειας και της ειρήνης στην περιοχή.

Μεγάλη όμως πρέπει να είναι και η συμμετοχή της «ήπιας συνεργασίας» στους τομείς της οικονομίας και της κοινωνίας των πολιτών και η αποφυγή της εκμετάλλευσης για πολιτικούς ή άλλους ιδιοτελείς λόγους των ιστορικών, αλλά και σύγχρονων προβλημάτων με την Τουρκία.

Ένα παράδειγμα, άλλων βεβαία διαστάσεων, αποτελούν τα εγκλήματα της Ναζιστικής Γερμανίας και η στάση της δημοκρατικής Γερμανίας και του Γερμανικού λαού.

Ήταν ιδιαίτερα συγκινητικό για μένα, όταν το Καλοκαίρι του 2003, την περίοδο της Ελληνικής Προεδρίας της ΕΕ, ως Υφυπουργός Εξωτερικών, είδα και άκουσα στην ομιλία του Γερμανού καγκελαρίου Γκέρχαντ Στρέντερ να μιλά σε παγκόσμια μετάδοση στους ηγέτες των δέκα χωρών της μεγάλης διεύρυνσης της ΕΕ και να λέει χαρακτηριστικά:

«Σας μιλώ ως ο ηγέτης ενός λαού που στον προηγούμενο αιώνα αιματοκύλησε δυο φορές τον πλανήτη και δηλώνω πως την συνολική ντροπή που νοιώθουμε δεν θα την ξεπεράσουμε ποτέ, γιαυτο και πιστεύουμε και δουλεύουμε με κάθε τρόπο για την ειρήνη».

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ