Η κρίση των φορέων πολιτικής εκπροσώπησης ενισχύει το φαινόμενο του καριερισμού.

0
20

Οι μετακινήσεις πολιτικών στελεχών υπήρχαν και πριν από την κρίση, όμως αυτές ήταν κυρίως μεταξύ όμορων κομματικών χώρων. Εκδηλώνονταν όταν ένα κόμμα περνούσε κρίση.

Φυσικά, πριν από τη δικτατορία, το φαινόμενο ήταν πολύ πιο έντονο, με αποκορύφωμα τη διάλυση της δεδηλωμένης από το παλάτι, που έμεινε στην ιστορία ως αποστασία του 1965.

Όμως, η πολύπλευρη κρίση του 2008, που κορυφώθηκε το 2010 στη χώρα μας, άλλαξε τους όρους συγκρότησης και λειτουργίας των κομμάτων.

Κυριάρχησαν πολλών μορφών μανιχαϊσμοί, όπως μνημονιακοί-αντιμνημονιακοί, προδότες-πατριώτες, παλιοί-νέοι, ηθικοί-διεφθαρμένοι και πολλές παραλλαγές τους.

Όλοι οι μετωπικοί διχασμοί εκμεταλλεύτηκαν και καλλιέργησαν τη σύγχυση των πολιτών γύρω από τα αίτια της κρίσης και τις ευθύνες των κομμάτων.

Εκμεταλλεύονταν και πολλαπλασίαζαν τον θυμό, το μίσος και την απογοήτευση μεγάλου μέρους της κοινωνίας, αξιοποιώντας υπαρκτά προβλήματα και ευθύνες, αλλά κυρίως αντιστρέφοντας την αλήθεια, προσφέροντας εύκολες λύσεις, λύσεις ευκαιρίας.

Το αποτέλεσμα ήταν να συρρικνωθούν δραματικά κόμματα που πρωταγωνιστούσαν στη μεταπολίτευση και ταυτόχρονα να δημιουργηθούν νέα σε όλο το πολιτικό φάσμα.

Τα νέα κόμματα δημιουργήθηκαν κυρίως από ανθρώπους που είχαν διαφορετικές πολιτικές αναφορές πριν από την κρίση και σε μεγάλο βαθμό τους συσπείρωσε η προοπτική της προσωπικής επιβίωσης για τα παλαιότερα στελέχη και της εύκολης ανάδειξης για τα νεότερης ηλικίας.

Αυτός είναι ο λόγος που τα περισσότερα από αυτά τα κόμματα έχουν σχεδόν διαλυθεί και τα στελέχη τους μετακινούνται προς όλο το κομματικό φάσμα και ειδικά στους κομματικούς σχηματισμούς που τους εγγυώνται την προσωπική επιβίωση, ανεξαρτήτως ιδεολογικών αναφορών.

Πιστεύω ότι η πρώτη ευθύνη ανήκει στα ίδια τα πρόσωπα, η δεύτερη στα κόμματα από τα οποία φεύγουν και η τρίτη σε αυτούς που τα υποδέχονται.

Όμως, αν το φαινόμενο των μετακινήσεων κομματικών στελεχών μονοπωλεί την πολιτική επικαιρότητα και πολώνει ακόμη περισσότερο την πολιτική ζωή και φαίνεται πως θα έχει συνέχεια, στην τοπική αυτοδιοίκηση, ειδικά μετά την ψήφιση της απλής αναλογικής στην εκλογή των δημοτικών συμβούλων, είναι ακόμη πιο έντονο.

Έχει καταργηθεί κάθε έννοια πολιτικής και προγραμματικής συγγένειας στη συγκρότηση των δημοτικών παρατάξεων και κυριαρχεί η λογική της συμμετοχής στη διαχείριση της τοπικής εξουσίας και ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Έτσι, ενώ στην κοινωνία και ειδικά στους νέους εντείνεται η απογοήτευση και η αποστροφή από την πολιτική και τους πολιτικούς, παρατηρείται να ξεπηδούν συνεχώς νέες παρατάξεις με παλαιότερα στελέχη της πολιτικής, αλλά κυρίως με νέους.

Δύο είναι βέβαια:

  1. Στις προσεχείς εκλογές θα έχουμε τη μεγαλύτερη αποχή ψηφοφόρων και ταυτόχρονα θα έχουμε τη μεγαλύτερη συμμετοχή υποψηφίων.
  2. Θα έχουμε τις πιο ετερόκλητες παρατάξεις και τις πιο ετερόκλητες και αναποτελεσματικές διοικήσεις.

Τη συνέχεια νομίζω όλοι την καταλαβαίνουμε.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ