Το Σεπτέμβρη η Ευρωζώνη πρέπει να αλλάξει και η Ελλάδα πρέπει να είναι εκεί

0
249

Σήμερα όλοι συμφωνούν, ότι το πρόβλημα της Ευρωζώνης οφείλεται στην ελλιπή αρχιτεκτονική της δομή. Οφείλεται στο ότι οι χώρες της Ευρωζώνης έχουν κοινό νόμισμα, δεν έχουν όμως κοινή δημοσιονομική και τελευταία, ούτε νομισματική πολιτική. Τα προβλήματα οξύνθηκαν επειδή η οικονομία κάθε χώρας έχει διαφορετική παραγωγικότητα και ανταγωνιστικότητα και είναι σε διαφορετικό οικονομικό  κύκλο.

Αυτά υπήρχε και το 1992, όταν υπογράφηκε η συνθήκη του Μάαστριχτ, υπήρχαν και το 2002 όταν κυκλοφόρησε το Ευρώ. Τα προβλήματα όμως δεν ήταν τότε εμφανή, υπήρχε ενθουσιασμός, τόσο στην Ε.Ε., όσο και στις αγορές, για το μέλλον του Ευρώ, η ευρωπαϊκή οικονομία ήταν σε ανοδική τροχιά και το Ευρώ αποτελούσε το ασφαλές καταφύγιο των επενδυτών μετά τις μεγάλες κρίσεις στη νοτιοανατολική Ασία, στη Ρωσία και την Λατινική Αμερική.  Για παράδειγμα, η Ελλάδα και η Γερμανία, είχαν σχεδόν ίδιο επιτόκιο δανεισμού. Δυστυχώς όμως, στα δέκα χρόνια που πέρασαν, αντί οι οικονομίες της Ευρωζώνης να συγκλίνουν, απέκλιναν. Τα Κοινοτικά Προγράμματα Σύγκλισης και Συνοχής και οι Κοινοτικές Επιδοτήσεις, δεν πέτυχαν τον περιορισμό των παραγωγικών ανισοτήτων των χωρών μελών της Ευρωζώνης.  Το φθηνό κόστος δανεισμού λόγω του Ευρώ δεν αξιοποιήθηκε παραγωγικά, ειδικά στην χώρα μας όπως και σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής περιφέρειας, αντιθέτως διόγκωσε την κατανάλωση, κυρίως εισαγόμενων προϊόντων. Η Ελλάδα απέκτησε ένα τριπλό βαρύ χρέος, του δημοσίου, των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών. Η εκρηκτική αύξηση των επιτοκίων μετά τη διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, κατέστησε αδύνατη την εξυπηρέτησή του, ένα χρόνο μετά.

Οι ευρωπαϊκοί μηχανισμοί ελέγχου και επιτήρησης, των οικονομιών της Ευρωζώνης που παρουσίαζαν μόνιμες και διευρυνόμενες αποκλίσεις, δεν λειτούργησαν αποτελεσματικά, αυτό απεδείχθει στην Ελλάδα την περίοδο 2003-2009. Η διεθνής χρηματοοικονομική κρίση που ξεκίνησε από τις ΗΠΑ το 2007, τον επόμενο χρόνο χτύπησε την Ευρωζώνη και αποκάλυψε τις χρόνιες αδυναμίες της. Η Ελλάδα επλήγη πιο πολύ, γιατί είχε τις μεγαλύτερες αποκλίσεις και αναποτελεσματικό κράτος.

Η Ευρωζώνη βρέθηκε σε κατάσταση πανικού το 2010, χωρίς θεσμικό πλαίσιο, χωρίς σχέδιο αντιμετώπισης ανάλογων κρίσεων, γιατί πίστευε πως πάντοτε πως  οι οικονομίες της  θα είχαν αναπτυξιακή πορεία. Επέβαλαν την άνοιξη του 2010 στην Ελλάδα, ένα πρόγραμμα δημοσιονομικές εξυγίανσης (Μνημόνιο) το οποίο είχε δύο σκληρά και αναποτελεσματικά μέτρα. Απαιτούσε μείωση του τεράστιου ελλείμματος σε 3 χρόνια και επιτόκιο εξυπηρέτησης του δανείου 5%. Στη συνέχεια ανάλογα προγράμματα επέβαλαν σε Ιρλανδία και Πορτογαλία.

 Στις 26 Οκτώβρη του 2011  η Ευρωζώνη διόρθωσε σε μεγάλο βαθμό τα μέτρα του πρώτου μνημονίου, όμως η οικονομία είχε βυθιστεί σε διαρκεί και ανεξέλεγκτη ύφεση, η οποία δεν άφηνε και δεν αφήνει περιθώριο επίτευξης και  των νέων στόχων.

Η Ελλάδα και οι Έλληνες κατέβαλαν μεγάλες θυσίες, όμως δεν βλέπουν ακόμη το οικονομικό και κοινωνικό αντίκρισμά τους, μάλιστα όλα δείχνουν πως ούτε το 2013 Θα μπορέσουν να νιώσουν κάποια βεβαιότητα, αν δεν υπάρξουν ριζικές αλλαγές στην Ευρωζώνη. Πέραν αυτού όλο και περισσότεροι πολίτες, χάνουν την εμπιστοσύνη τους στην Ε.Ε, η οποία δεν φαίνεται ικανή να σχεδιάσει και να υλοποιήσει προγράμματα με ασφαλή χρονοδιαγράμματα επιτυχίας.

Περισσότεροι Έλληνες τώρα νιώθουν πως απλώς τιμωρούνται, γιατί τα προηγούμενα χρόνια έκαναν λάθη. Γι’ αυτό και η αναζήτηση των 11,5 δις Ευρώ δεν πείθει ότι θα φέρει αποτελέσματα, αντιθέτως φαίνεται πως περισσότερο ζητούνται για συμβολικούς και ψυχολογικούς λόγους των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και των ευρωπαίων φορολογούμενων.

Η Ελλάδα μπορεί να είχε τα περισσότερα προβλήματα, τώρα όμως έχει αποκαλυφθεί πως και άλλες χώρες έχουν σοβαρά προβλήματα.  Στην Ευρωζώνη τώρα γνωρίζουν  πως η λύση δεν μπορεί να είναι αποσπασματική για κάθε χώρα, αλλά συνολική για την Ευρωζώνη. Ο Σεπτέμβρης είναι η οριακή στιγμή.  Εάν η Ευρωζώνη δεν επανασχεδιάσει την πολιτική της, οι αγορές θα χτυπήσουν αμείλικτα όλες σχεδόν τις χώρες της και η Ελλάδα ούτε που θα τους απασχολεί.

Οι χώρες της Ε.Ε και κυρίως η Γερμανία και η Γαλλία, πρέπει να τολμήσουν να προχωρήσουν, αυτό που με τα αρνητικά δημοψηφίσματα σε Γαλλία και Ολλανδία, για το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα σταμάτησαν το 2003 την οικονομική και πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης. Εάν αυτό δεν γίνει, τότε το Ευρώ θα κλίσει άδοξα την πρώτη δεκαετία του, η κρίση θα είναι καθολική στην Ευρώπη και φυσικά ακόμη πιο επώδυνη στις αδύναμες χώρες.

Εάν αυτό γίνει, υπάρχουν σημάδια που δείχνουν ότι προς σ’ αυτήν την κατεύθυνση κινείται η Ευρωζώνη, τότε και η Ελλάδα θα έχει διαφορετική αντιμετώπιση.  

Μια τέτοια μεγάλη αλλαγή στην Ευρωζώνη μπορεί να μας ικανοποιήσει τρία σημαντικά αιτήματα, αρκεί να τα έχουμε προετοιμάσει επαρκώς:

α) Διαγραφή τουλάχιστον ακόμη 50 δις δημόσιου χρέους και ανακεφαλοποίηση των Ελληνικών Τραπεζών απευθείας  από τον ευρωμηχανισμό.

β) Τουλάχιστον δύο ακόμη χρόνια για να μειώσουμε το έλλειμμα κάτω από το 3% του ΑΕΠ.

γ) Σημαντικούς πρόσθετους αναπτυξιακούς πόρους για να ανατρέψουμε την ύφεση και να χτυπήσουμε την ανεργία.

Όλα τα κόμματα και όλοι μας πρέπει να συμβάλλουμε για να είναι έτοιμη η Ελλάδα στο μεγάλο ευρωπαϊκό τραπέζι της κρίσιμης διαπραγμάτευσης στις αρχές του φθινοπώρου.

 Φαντάζομαι πως αυτά έχουν στο μυαλό τους οι τρεις αρχηγοί της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας και κυρίως ο Πρωθυπουργός. Φαντάζομαι ότι ο Πρωθυπουργός δεν το σκέφτεται μόνο, αλλά και έχει διαβεβαιώσεις από τους εκπροσώπους της Ε.Ε. Διαφορετικά η συζήτηση για τα 11,5 δις δεν θα τελειώσει ποτέ και δεν έχει και νόημα.

Σε κάθε περίπτωση εμείς πρέπει να ξέρουμε ότι ποτέ δεν θα γυρίσουμε πίσω, ούτε και πρέπει. Είναι πρωτίστως δική μας ευθύνη να χτίσουμε την  Ελληνική οικονομία σε υγιείς βάσεις, να είναι παραγωγική και εξωστρεφής, αυτό αφορά τον ιδιωτικό τομέα, αλλά και τον δημόσιο.

Τώρα πρέπει να χτίσουμε δημόσια διοίκηση παραγωγική, φιλική στον  πολίτη και την επιχειρηματικότητα. Αυτά απαιτούν πολιτικό σύστημα που τολμά να λέει την αλήθεια, τολμά να καινοτομεί, να προχωρά σε μεταρρυθμίσεις, να έχει τους πολίτες συμμέτοχους στην προσπάθεια και φυσικά δεν θα  έχει ως προτεραιότητα του  την προσωπική ή εκλογική αναπαραγωγή του.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ