ΑΡΘΡΟ ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΓΚΡΙΩΤΗ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΗΜΕΡΗΣΙΑ» ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ κ. ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗ ΔΗΜΗΤΡΗ 19-08-09 “ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ”

0
982

«Οικονομική κρίση, επιπτώσεις και προβλήματα στην οικονομία και στην απασχόληση της χώρας και ειδικότερα της Βόρειας Ελλάδας και πόσο δύσκολο είναι η κυβέρνηση, που δρα σε ένα περιβάλλον στο οποίο καλλιεργείται προεκλογικό κλίμα και με ισχνή πλειοψηφία, να προχωρήσει τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που θα προετοιμάσουν τη χώρα να επιλύσει τα σοβαρά διαθρωτικά μειονεκτήματα της και να δημιουργήσει πλεονεκτήματα για την επόμενη μέρα και ποιος θα είναι ο ρόλος της Θεσσαλονίκης εκείνη την ημέρα»

Υπάρχουν αλήθειες και μύθοι για τη διεθνή χρηματοοικονομική κρίση και την παγκόσμια ύφεση που προκάλεσε.

Τη διεθνή χρηματοοικονομική κρίση, την προκάλεσαν ισχυρά κερδοσκοπικά χρηματοοικονομικά κεφάλαια, τα οποία εκμεταλλεύτηκαν την ανεξέλεγκτη δυνατότητα της διακίνησης τους στις παγκόσμιες χρηματαγορές και την έλλειψη κάθε διεθνούς και εθνικού μηχανισμού ελέγχου της αξιοπιστίας του.

Τη δημιούργησε μια ακραία νεοφιλελεύθερη εκδοχή του συνεχούς κέρδους, που δεν στηρίζεται στην πραγματική οικονομία και δεν δημιουργεί πραγματικές υπεραξίες.

Την πλήρωσαν και θα τη πληρώσουν η πραγματική οικονομία, οι ασθενέστερες οικονομικά τάξεις και οι οικονομίες των λιγότερο αναπτυγμένων χωρών.

Οι εκρηκτικές της διαστάσεις, τρόμαξαν ακόμη και τους θιασώτες της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

Μέσα από την κρίση γεννήθηκαν όμως και ελπίδες, για τη συγκρότηση ενός παγκόσμιου αναπτυξιακού, κοινωνικού και πολιτικού μετώπου, για τη δημιουργία διεθνών μηχανισμών ελέγχου της πιστότητας των διακινούμενων κεφαλαίων και της σκοπιμότητας πολλών επιλογών των διεθνών οικονομικών οργανισμών.

Η χώρα μας και η Ε.Ε. έχουν κάθε λόγο να συμμετέχουν σε μια τέτοια προσπάθεια.

Η κυβέρνηση της χώρας μας, αντί να διαμορφώσει ένα έκτακτο σχέδιο περιορισμού των επιπτώσεων της διεθνούς οικονομικής κρίσης στη χώρα μας, ασχολήθηκε περισσότερο με την επικοινωνιακή εκμετάλλευση της κρίσης. Βρήκε την ευκαιρία να χρεώσει σε αυτή, όλες τις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις στη χώρα μας, τα τελευταία χρόνια.

Η αλήθεια είναι όμως διαφορετική.

Η χώρα μας θα πέρναγε λιγότερο επώδυνα την διεθνή κρίση, για δύο λόγους:

α) Το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, δεν είχε το πρωτογενές πρόβλημα των τοξικών ομολόγων, το οποίο προκάλεσε την διεθνή χρηματοπιστωτική και στη συνέχεια οικονομική κρίση.

β) Η ελληνική οικονομία είναι εσωστρεφής, αφού οι εξαγωγές μας ανέρχονται μόνο στο 7,2% σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του 2008, από το 10% που ήταν το 2003.

Συνεπώς ο περιορισμός της διεθνούς ζήτησης, που ακολούθησε την διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση, ελάχιστα την επηρέασε.

Για τον ίδιο λόγο η διεθνής ανάκαμψη ελάχιστα θα την επηρεάσει ανοδικά.

Με καθυστέρηση ήρθε στη χώρα μας η διεθνής κρίση και με καθυστέρηση θα κλείσει τον επιβαρυντικό της κύκλο.

Η κύρια εξωστρεφής οικονομική δραστηριότητα μας είναι ο Τουρισμός. Τώρα είναι στην κορύφωσή του, γι’ αυτό και είναι δύσκολο να εκτιμηθούν σήμερα οι μεγάλες δημοσιονομικές, παραγωγικές και κοινωνικές επιπτώσεις.

Η πραγματικότητα αυτή καταρρίπτει δύο μύθους που καλλιεργεί η Κυβέρνηση ότι:

α) βελτίωσε την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας.

β) για την οικονομική και κοινωνική υποχώρηση, που έκανε εμφανή τα σημάδια της από την αρχή του 2007, φταίει η διεθνής κρίση του 2008.

Αποκαλύπτει επίσης το αδιέξοδο της οικονομικής πολιτικής, που ασκεί σήμερα η κυβέρνηση, η οποία είναι συνέχεια της προηγούμενης, με επιθετικότερο λαϊκισμό και αύξηση της δημόσιας σπατάλης για μικροκομματικούς λόγους.

Η κυβέρνηση δεν αξιοποίησε τα κεκτημένα των προηγούμενων χρόνων, για να λύσει προβλήματα που υπήρχαν, όπως δημοσιονομικά και ανταγωνιστικότητας, περιφερειακής και κοινωνικής σύγκλισης. Αντιθέτως υπονόμευσε τα πρώτα και μετέτρεψε σε εκρηκτικά τα δεύτερα.

Μείωσε το ΠΔΕ, επειδή δεν πιστεύει στις δημόσιες πολιτικές. Αθροιστικά «υπεξαίρεσε» από την οικονομία 15,5 δις € δημόσιων πόρων, πιστεύοντας πως αυτοί θα αντικατασταθούν από αντίστοιχες ιδιωτικές επενδύσεις. Τα πρόσθετα όμως κέρδη των μεγάλων ομίλων, από την μεγάλη μείωση της φορολογίας τους, δεν επανεπενδύθηκαν και το νεοφιλελεύθερο σχέδιο της κυβέρνησης κατέρρευσε.

Με την εισοδηματική και φορολογική πολιτική και την ανεξέλεγκτη κερδοσκοπία, μειώθηκε δραματικά η αγοραστική δύναμη της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών.

Κατέστρεψε δηλαδή την οριακή κοινωνική συνοχή, αλλά και ένα σημαντικό αναπτυξιακό εργαλείο, τη ζήτηση.

Συνεπώς μετά τη διεθνή κρίση, θα έχουμε μια οικονομία σε κώμα και το σύνολο σχεδόν της κοινωνίας σε απόγνωση.

Η μείωση του ΑΕΠ το 2009 θα ήταν πολύ πιο μεγάλη από το 2% που δίνουν οι μεγάλοι διεθνείς οικονομικοί οργανισμοί, αν στη χώρα μας κάθε χρόνο δεν εισέρεαν αθροιστικά 6-8 δις ευρώ από την Ε.Ε.

Η μείωση του ΑΕΠ κατά 1 ή 2 μονάδες το 2009 σε σχέση με το 2008, θα ήταν τουλάχιστον κατά 2 μονάδες μεγαλύτερη, αν δεν είχαμε τις εισροές των 6-8 δις ευρώ ετησίως, από τα ταμεία της Ε.Ε.

Μάλιστα θα ήταν ακόμη πιο μεγάλη η μείωση του ΑΕΠ, αν δεν είχαμε θεαματική μείωση των εισαγωγών, από τον περιορισμό της εσωτερικής ζήτησης και της ανάπτυξης.

Συνεπώς και πάλι εξωγενείς λόγοι καλύπτουν τα ακόμη μεγαλύτερα ελλείμματα της εσωτερικής οικονομικής πολιτικής.

Για αυτό χρειάζεται:

α) ένα βραχυχρόνιο σχέδιο ενίσχυσης των τομέων άμεσης απόδοσης, για να σταματήσει ο οικονομικός και κοινωνικός κατήφορος. Τέτοιοι τομείς ή πολιτικές είναι ο Τουρισμός, η οικοδομή και οι συναφείς δραστηριότητες, τα μικρά και μεσαία δημόσια αναπτυξιακά έργα στην περιφέρεια και η ενίσχυση της αγοραστικής δύναμης των αδύναμων οικονομικά και κοινωνικά ομάδων.

β) ένα σχέδιο μεσοχρόνιο, το οποίο θα οδηγήσει στην ανάταση, μέσα από την ενίσχυση της πραγματικής οικονομίας, τις επιλογές βιώσιμης ανάπτυξης, τη στήριξη του κοινωνικού κράτους και της απασχόλησης.

Μόνο μια σταθερή και αξιόπιστη κυβέρνηση, μπορεί να συγκροτήσει ένα τέτοιο σχέδιο και να ενεργοποιήσει τοπικές, εθνικές και διεθνείς συνεργασίες.

Σήμερα, όλοι αμφιβάλουν για την Ελληνική οικονομία και την προοπτική της. Κρατούν αποστάσεις και έχουν την Ελλάδα έξω από τα επενδυτικά τους σχέδια. Οι μόνες ξένες επενδύσεις είναι στη ιδιωτικοποίηση στρατηγικών τομέων της οικονομίας, όπως ο ΟΤΕ ή δημόσιων αγαθών, όπως το νερό.

Η ανάπτυξη του Βορειοελλαδικού χώρου, είναι στενά δεμένη με την κατασκευή της Εγνατίας.

Εξίσου σημαντική είναι όμως και η κατασκευή των καθέτων αξόνων, που θα συνδέουν την Εγνατία με τις Βαλκανικές χώρες και την Ευρώπη.

Οι Κόμβοι και Άξονες που θα την συνδέουν με τους τοπικούς και τους περιφερειακούς πόλους ανάπτυξης, σε όλη την Ελλάδα και ειδικότερα στην μεθοριακή ζώνη.

Πιστεύω στην ανάπτυξη της Εγνατίας, ως ένα δίκτυο υποδομών και όχι ως ένα διαμπερή άξονα Ανατολής – Δύσης. Η Εγνατία Οδός πρέπει να συνδέεται λειτουργικά με τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, τα σιδηροδρομικά δίκτυα, τις βιομηχανικές και βιοτεχνικές ζώνες, τους πόλους καινοτομίας, τα τουριστικά κέντρα, όπως και τις περιοχές γεωργικής ανάπτυξης του ευρύτερου βορειοελλαδικού χώρου.

Η γρήγορη έναρξη της κατασκευής της Εγνατίας, στις αρχές της δεκαετίας του ’90, ακύρωσε τα θρυλούμενα τότε σχέδια της Παραεγνατίας. Αυτό αποτελεί μια μεγάλη γαιωστρατηγική επιτυχία της Ελλάδας και δεν πρέπει να το ξεχνούμε.

Η ολοκλήρωση του δικτύου των υποδομών της Εγνατίας, θα την αναδείξει στο πιο καθοριστικό βραχίονα της ανάπτυξης και της εξωστρέφειας της χώρας.

Το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, πρέπει γρήγορα να ολοκληρωθεί για να αποτελέσει, μαζί με τον κάθετο Άξονα Αρδάνιο- Ορμένιο και την ανάλογη σιδηροδρομική σύνδεση, το στρατηγικό βραχίονα της συνεργασίας της χώρας μας με τις χώρες της Μαύρης Θάλασσας και του Καυκάσου.

Στην άλλη άκρη της Εγνατίας, στην Ηγουμενίτσα, πρέπει να αναπτυχθεί το λιμάνι και ο εμπορευματικός σταθμός, για να αποτελέσει την δυναμική πύλη της ευρύτερης περιοχής της Βαλκανικής, αλλά και μέρος της Ευρασίας, με την Νότια και Κεντρική Ευρώπη.

Η Ήπειρος και η Δυτική Μακεδονία, με την ανάπτυξη του δικτύου των υποδομών της Εγνατίας, όχι μόνο μπορούν να βγουν από την χρόνια απομόνωσή τους, αλλά πρέπει να αποτελέσουν περιοχές δυναμικής ανάπτυξης σε όλους τους τομείς της οικονομίας.

Η Ροδόπη και η Ξάνθη, μπορούν να ξαναδώσουν πνοή στις βιομηχανικές τους ζώνες και στη γεωργική τους παραγωγή, με τις εξόδους από τη Νυμφαία και τον Εχίνο, προς τη Βουλγαρία. Να αποτελέσουν μαζί με τον Έβρο, το μεγάλο οικονομικό και εμπορικό σταυροδρόμι τριών ηπείρων.

Η Καβάλα, με την ανάπτυξη του λιμανιού της και την οδική και σιδηροδρομική σύνδεση με το συνοριακό σταθμό της Εξοχής και τη σιδηροδρομική Εγνατία, μπορεί να επανακτήσει και να ενισχύσει την λαμπρή ανάπτυξη του παρελθόντος, στη νέα εποχή.

Οι Σέρρες, με την κεντρική γεωστρατηγική της θέση, μπορεί να αποτελέσει την κεντρική πύλη προς τη Ν.Α Ευρώπη, με την ολοκλήρωση της οδικής σύνδεσης της με τη Θεσσαλονίκη, με τον άξονα Θεσσαλονίκη- Προμαχώνας, αλλά και με τους νομούς Δράμας και Καβάλας, με τον Ε61.

Η Χαλκιδική, η Πιερία, η Πέλλα, η Ημαθία και το Κιλκίς, όπως και η δυτική πλευρά του Νομού Σερρών, αποτελούν ένα αδιάσπαστο και ενιαίο οικονομικό χώρο με τη Θεσσαλονίκη.

Σήμερα περισσότερο απαιτείται ενιαίος οικονομικός, οικιστικός και περιβαλλοντικός σχεδιασμός της Θεσσαλονίκης και της ευρύτερης περιοχής της Κ. Μακεδονίας, που αποτελούν πλέον ενιαίο χώρο από κάθε πλευρά.

Η ανάπτυξη της Θεσσαλονίκης πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψη την ανάπτυξη της ευρύτερης περιοχής, όπως και ο σχεδιασμός της ανάπτυξης της ευρύτερης περιοχής πρέπει να λάβει υπόψη τη θέση και τη δυναμική της Θεσσαλονίκης.

Ο σχεδιασμός πρέπει να είναι εξωστρεφής και να λαμβάνει υπόψη τις θετικές και αρνητικές επιρροές από την ευρύτερη περιοχή της Ν.Α Ευρώπης και της Ανατολικής Μεσογείου.

Πρέπει να στοχεύει στην ενδοπεριφερειακή σύγκλιση και στην ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας όλων των τομέων της οικονομίας και στη διεθνοποίηση της περιοχής.

Πρέπει να λαμβάνει υπόψη τις περιβαλλοντικές αλληλεπιδράσεις των σημαντικών οικοσυστημάτων, η προστασία των οποίων απαιτεί όχι μόνο ενδοπεριφερειακές, αλλά και διασυνοριακές συνεργασίες.

Πρέπει να έχει στο επίκεντρο τον άνθρωπο και την ποιότητα ζωής του.

Η ορθολογική διαχείριση των φυσικών πόρων και το στοιχείο της αειφορίας στα πλαίσια της φέρουσας ικανότητας πρέπει να αποτελούν τον πυρήνα κάθε αναπτυξιακού, οικονομικού και κοινωνικού σχεδιασμού.

Μια τέτοια προοπτική όμως, για να είναι υλοποιήσιμη, πρέπει να στηρίζεται σε μια μεγάλη, συνολική, θεσμική ανατροπή.

Πρέπει να καταργηθεί το σημερινό υπερσυγκεντρωτικό κράτος, που σπαταλά φυσικούς και οικονομικούς πόρους, όπως και το ανθρώπινο δυναμικό. Τροφοδοτεί μια ανάπτυξη με βαθιές χωρικές και κοινωνικές ανισότητες.

Πρέπει το κράτος να συγκροτηθεί επιτελικά στο κέντρο και να οργανωθεί περιφερειακά, σε λίγες, ισχυρές, αιρετές και αυτοδύναμες οικονομικά περιφέρειες και σε ανάλογη Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Η διοικητική μεταρρύθμιση δεν μπορεί να ταυτίζεται μόνο με χωρικές διευθετήσεις στους δύο Βαθμούς Αυτοδιοίκησης.

Η διοικητική μεταρρύθμιση, είναι πρώτα από όλα ο βαθύς, ριζοσπαστικός και δημοκρατικός μετασχηματισμός του κεντρικού κράτους. Αν δεν αλλάξουμε το κεντρικό κράτος, τότε δεν πρόκειται να βοηθήσουμε την Αυτοδιοίκηση, την Περιφερειακή Ανάπτυξη, την Κοινωνική Συνοχή.

Ο Ισχυρός Δήμος, η Μητροπολιτική και η Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση είναι απολύτως κρίσιμες και σημαντικές επιλογές στην νέα ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική, της Ευρώπης των Περιφερειών.

Η αλλαγή αυτή είναι καθοριστική για την Θεσσαλονίκη, όπου μία από τις κακοδαιμονίες, που καθηλώνουν κάθε δημιουργική πρωτοβουλία στο ΠΣΘ είναι και ο διοικητικός πολυκερματισμός του. Πρέπει, άμεσα, στα πλαίσια της μεγάλης διοικητικής μεταρρύθμισης, να δοθεί απάντηση στη διακυβέρνηση του μητροπολιτικού χώρου. Πρέπει να υπάρχουν φορείς συνολικής διαβούλευσης, σχεδιασμού, απόφασης και υλοποίησης.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here