Μια ιστορία από την Ελλάδα, που πρωταγωνιστούσε στην Ανατολική Μεσόγειο και την Μέση Ανατολή.

0
48

Μια σύγκριση με την διπλωματική δραστηριότητα και ισχύ της χώρας μας το 2003 με σήμερα, προκαλεί μελαγχολία και ανησυχία.

Η Ελλάδα μόλις είχε υιοθετήσει το ευρώ, ετοίμαζε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, είχε σταθερούς υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, με προβλήματα στο παραγωγικό και δημοσιονομικό υπόβαθρο, το κράτος, βέβαια, που αργότερα έγιναν εκρηκτικά και οδήγησαν στην κρίση του 2008, και είχαμε την προεδρία της ΕΕ.

Ως προεδρία της ΕΕ, ολοκληρώσαμε την πρωτοβουλία του λεγόμενου “Κουαρτέτου”(ΟΗΕ, ΕΕ, ΗΠΑ, Ρωσία), που συντόνιζε η προηγούμενη προεδρία της Δανίας, για την ειρήνη στην Μέση Ανατολή.

Στον σχεδιασμό του υπουργείου Εξωτερικών, ως Υφυπουργός, ανέλαβα να συζητήσω την πρόταση με τις χώρες του Μαγκρέπ, δηλαδή τις χώρες της Βόρειας Αφρικής.

Συναντήθηκα με τους Υπουργούς Εξωτερικών και σε μερικές χώρες με τους Προέδρους ή τους Πρωθυπουργούς, ανάλογα με την δομή του πολιτικού τους συστήματος.

Το σχέδιο έγινε δεκτό, όπως και από τις άλλες χώρες, που επισκέφθηκαν ο Υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Παπανδρέου, ο Αναπληρωτής Τάσος Γιαννίτσης και ο Υφυπουργός Ανδρέας Λοβέρδος, δεν εφαρμόστηκε όμως, γιατί οι ακραίοι των Ισραηλινών και των Παλαιστινίων το υπονόμευσαν, με εκατέρωθεν εγκληματικές ενέργειες.

Ήταν το πιό φιλόδοξο και δυστυχώς το τελευταίο μέχρι σήμερα σχέδιο, με την περιοχή να παραμένει σε βαθιά κρίση, με καταστροφές, χιλιάδες θυσίες ανθρώπινων ζωών και μόνιμη εστία αστάθειας, που τροφοδοτεί τις συγκρούσεις στην ευρύτερη περιοχή.

Ιδιαίτερη εντύπωση μου είχαν κάνει τέσσερα γεγονότα:

1. Το κύρος της χώρας μας, του ΠΑΣΟΚ και κυρίως του Ανδρέα Παπανδρέου.
Πρέπει να προσθέσω, ότι η χώρα μας είχε σημαντικό κύρος και πριν το 1981.

2. Οι χώρες είχαν προβλήματα, αλλά είχαν σταθερότητα των κρατικών και των παραγωγικών θεσμών και φορέων και δομών.

3. Στις δεκαπέντε ημέρες που κράτησαν τα συνεχή ταξίδια, η μία πτήση ήταν απευθείας από Αθήνα αυτή για Κάιρο, οι δυο από Μιλάνο, αυτές για Λιβύη και Τυνησία και οι δύο από Παρίσι, αυτές για Αλγερία και Μαρόκο. Εύκολα μπορείτε να καταλάβετε οτι αυτά είναι απότοκα της αποικιοκρατίας, πλην Αιγύπτου, που αντανακλά τις ισχυρές κοινότητες των Ελλήνων, μέχρι την δεκαετία του ’60.

4. Σε κάθε χώρα υπήρχε και σε ένα βαθμό υπάρχει και μια κοινότητα Ελλήνων στην καταγωγή, πού σε μερικές δημιουργήθηκαν απο τον 16ο αιώνα την εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των πειρατών.

Καλημέρα από την Θεσσαλονίκη.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here